نگاه ميكنم

كمي آنطرف تر نشسته ايم

من و تويي كه گويي نميشناسمت 

شاديم وخندان از صحبتهايمان

هيچكس نيست
          و تنها موسيقي آرامي
                      كه نجواي عاشقانه ما را در فضا بسط ميدهد

و پنجره اي كه تمامي خوشبختي مان را
                                             به آسمان آنسويش سوق ميدهد

گاه
     نگاه ميكنم
                   به آينده اي كه ديگر وجود ندارد

      بر لب

             بر پا

                     بر فکر

سکوت در زمان

      بی آنکه بیابم دلیلی برای زندگی

      بی آنکه بدانم چرا زنده ام

      بی آنکه عقل مرا یاری دهد

امروز هم گذشت

      با تمامی ناامیدیهایش

      با تمامی چراهای بی دلیل

      با تمامی غصه های نابجا

امروز هم گذشت

      و من هنوز چیزی از زندگی نمیخواهم

      و من هنوز چشمانم به در خیره مانده

      و من هنوز بوی تعفن نگرفته ام

امروز هم گذشت

      مثل دیروز که ناتمام گذشت

      مثل فردا که همانند امروز میگذرد

      مثل تمام تاریخ

امروز هم گذشت

      با اینکه امیدم بود شاید روزی دگر باشد

      با اینکه منتظر امید بودم

      با اینکه روز میلادم بود

امروز هم گذشت...

آنکه آغاز میکند به پایان می اندیشد!

اما برای کسی که ابتدایی نداشته انتها چه سرانجامیست!

چراغ ساحل آسودگیها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

               دلم تنها

                            غمم دریا

                                        وجودم بسته در زنجیر خونین تعلقهاست

خروش موج با من میکند نجوا

که هرکس دل به دریا زد رهایی یافت

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

                                                              شاعر:یکی مثل جسد

و منتظر به روزي كه خنده اش سرنوشتي را بزايد ...

         با نیستی چه باید کرد!