چراغ ساحل آسودگیها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

               دلم تنها

                            غمم دریا

                                        وجودم بسته در زنجیر خونین تعلقهاست

خروش موج با من میکند نجوا

که هرکس دل به دریا زد رهایی یافت

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

                                                              شاعر:یکی مثل جسد

و منتظر به روزي كه خنده اش سرنوشتي را بزايد ...

         با نیستی چه باید کرد!

تو دیگر برای من نبودی 
     و من تو دردانه ام را
          به ناچار به  آنچنان مسلخی بردم
                 که پیش از آن شاعران بی نام و نشان نیز
                          قاتلی را حتی به تصور بدانجا  نبرده بودند

با تو امیدهای خیال سلاخی شد
     گریه هایم پایان یافت و دیدگانم
                           از هر ناپاکی پاک

که تو تنها گناه میدیدی و غصه میخوردی
                  میگریستی و بیقراری میکردی

آری ای قلب من
پیش از آنکه خونت را بریزم شکسته بودی
     شکسته بودی از هر لحظه زندگی
           از همه و همه کس غصه داشتی
                بیصدا میشکستی و هیچ نمیگفتی
                   آنقدر تباه شدی که چشمانم را پوشاندی!!!

....

پس بر من خرده نگیر
که آنچه من کردم رهایی تو بود
که من نیز  اکنون بی تو
     تنها جسدی گشته ام
          که گرچه نفس میکشد
                          اما دیگر قلبش
                      برای هیچ احساس نابی
                                               نخواهد تپید

ای قلب من
تو رفتی و من بی تو به انتظار مرگ مانده ام

گرچه همه کس بازگشتم
     به آنچه زندگی میگویند را
                                   جشن گرفته اند

خشکیده لبانم

اما نه برای جرعه ای آب

نه برای سخنی از دل

نه برای لبان تو

نه برای بوسیدن مقدسات!

نه لز باد و سوز زمستانی

لبانم خشکیده

تنها برای فریادی

که خویش خفته در خویش را به خویش بازگرداند!